118 replies to this topic

[-]

Mnee, want ik vind het ook prima als mensen niet voor abortus kiezen. Dat is het toch meer? Dat je zelf niet ergens voor zou kiezen maar dat je het accepteert dat anderen dat wel doen?

[-]

Het is typisch post-modern om alles van iedereen te accepteren, maar of dat altijd goed is...

[-]

En het is heel ouderwets om een zwangerschap te voldragen omdat je per ongeluk zwanger bent geraakt.

[-]

Tja noem het ouderwets, dat mag. Misschien ben ik daar ook wel ouderwets in prima. Maar ik zou nooit een leven zomaar stop kunnen zetten. En iedereen wil al heel jong volwassen zijn, neem dan ook volwassen beslissingen vooraf, niet pas achteraf.

[-]

Ik vind ook echt niet dat je het moet gebruiken als een soort anticonceptiemiddel, maar ik weet dat je zelfs wanneer je de pil goed slikt, zwanger kunt raken. Hetzelfde geldt voor een spiraaltje en andere anticonceptiemiddelen, je bent nooit 100% veilig.

Moet je zelfs dan dat kind maar geboren laten worden en er, zo goed als binnen je mogelijkheden ligt, voor zorgen?
Naar mijn mening niet, nee.

[-]

Persoonlijk denk ik dat je prima voor zo'n kindje kan zorgen. Alleen je zal je leven iets aan moeten passen. Is dat nou zo erg dan?

[-]

Ja, want je leeft je leven voor jezelf, niet voor een ander. Ik wil zelf graag kinderen, maar wel op het juiste moment, met de juiste persoon. Ik ga mijn leven niet (iig bij voorbaat al) omgooien, al mijn dromen en ambities opzij zetten, omdat ik zwanger ben geraakt ondanks de anticonceptie die ik gebruikte.

[-]

Wie zegt dat als je een kind krijgt, je al je dromen maar om moet gooien? Je kan toch best een kind krijgen en nog steeds je leven houden? Misschien iets minder extreem, altijd reizen zal hem wel niet meer worden. Maar werken etc. kan nog steeds toch?

[-]

Nee, je leven wordt wel echt anders als je je kind ook nog eens goed wilt opvoeden. En reizen is niet per se een ambitie van mij, maar een carriere maken wel, helaas betekent dat niet dat ik lekker thuis met de kids kan zijn. 3 of 4 dagen werken is echt geen optie dan hoor, dat is eerder 6 dagen, lange dagen.
Probeer dat maar eens te combineren met een gezin.

[-]

Jett, op 23 augustus 2011 - 13:31, zei:

Tja noem het ouderwets, dat mag. Misschien ben ik daar ook wel ouderwets in prima. Maar ik zou nooit een leven zomaar stop kunnen zetten. En iedereen wil al heel jong volwassen zijn, neem dan ook volwassen beslissingen vooraf, niet pas achteraf.

Maar wat is leven? Ik bedoel, mag je dan nog wel bloemen weggooien als ze nog niet dood zijn? Bomen omhakken? Zaadjes ongeplant weggooien? Aftrekken? Vanaf wanneer leeft iets en vanaf wanneer is een leven iets waard?

Als je de grens trekt bij 'er moet iets zijn ontstaan', dan is een zaadje weggooien geen doden, maar een abortus inderdaad wel. Alleen ik vind niet dat een leven gelijk vol telt als je nog niets van dat leven weet - geen naam, geen eigenschappen, niets. En als je dan weet: later komt het niet goed, gelukkig worden zal een uitdaging worden, waarom zou je er dan voor kiezen als het anders kan?

En: leven is voor mij ook als je het zelfstandig kunt. Buiten de baarmoeder dus.

Ik zou net als Leah ook niet mijn leven om willen gooien. Kunnen vast wel, maar willen absoluut niet. Als ik kinderen wil, is dat ter uitbreiding van mijn geluk, niet om het op de proef te stellen hoeveel ik wel niet aan kan.

[-]

Dus als je zwanger raakt is de enige optie weg laten halen? Ik snap dat je een carrière belangrijk vind, ik ga ook niet voor niks naar school. Maar je hebt het wel over een kind wat je weg laat halen.
En misschien heb ik wel makkelijk praten, ik kan later zonder problemen vanuit huis werken. Maar ik snap gewoon niet hoe je een leven kan laten beëindigen omdat jij er nu eventjes geen zin in hebt.

en over dat leven van bomen, planten e.d. dat lijkt me hier toch los van te staan. een mensenleven lijkt me nl nogal wat anders

Deze post is bewerkt door Jett: 23 augustus 2011 - 13:56

[-]

Nee het gaat er toch om als het kind zwaar gehandicapt is dat je het dan weg laat halen?

[-]

Nee, tuurlijk is dat niet de enige optie, en er valt altijd overal wel een mouw aan te passen etc. Maar ik vind wel dat iedereen het recht heeft om een abortus te ondergaan, en dat alle redenen voor mij gelijk zijn.
En ik heb het niet over een kind dat ik weglaat halen, maar over een foetus wat, als ik dat geboren laat worden, de komende 20 jaar afhankelijk van mij is. Nou, laat mij maar zelf bepalen of ik dat wel wil!

[-]

Ik zou het je niet eens kunnen verbieden, dus kies er gerust zelf voor. Ik ga het ben ik bang alleen nooit begrijpen.

[-]

En dat is wederzijds...

[-]

Maar wie bepaalt dan dat een mensenleven meer waard is? @ Jett

Daarbij: je hebt het nog niet over een kind. Je hebt het over iets dat ooit misschien, als je het negen maanden voldraagt, een gezond mens kan worden. Als je al weet dat het geen gezond mens kan worden, waarom zou je er dan voor kiezen? En wat als je geen ruimte hebt om dat leven invulling te geven? Moet je dan toch maar kiezen voor negen maanden zwangerschap en daarna twintig jaar opvoeding, ook al past dat totaal niet in je leven?

Daarom ook mijn vraag: hoe komt het dat jij een foetus als leven ziet? Ja, het leeft, maar er leven zoveel dingen waar we wel minder respectvol mee omgaan.

[-]

Een mens heeft een ziel, van een plant zou ik dat toch niet zeggen.
En ik noem het leven, omdat het in je groeit. Ook al is het nog maar piepklein het is al wel een mensje. Nog zwaar in ontwikkeling, maar het is er wel.

En wat valt er voor jou onder geen ruimte hebben om dat leven invulling te kunnen geven? Het lijkt eerder op gewoon geen zin daarin hebben.

Wat ik me trouwens wel afvraag, waarom schamen zoveel mensen zich nog voor abortus? Als ik dit zo lees is bijna iedereen voorstander van abortus. zou je tegen je kinderen die je wel wilde later gerust kunnen zeggen; jullie hadden nog een broertje of zusje kunnen hebben maar daar had ik toen nog even geen zin in enz. Waarom hoor je dat eigenlijk nooit?

[-]

Jett, op 23 augustus 2011 - 14:18, zei:

Een mens heeft een ziel, van een plant zou ik dat toch niet zeggen.
En ik noem het leven, omdat het in je groeit. Ook al is het nog maar piepklein het is al wel een mensje. Nog zwaar in ontwikkeling, maar het is er wel.

En wat valt er voor jou onder geen ruimte hebben om dat leven invulling te kunnen geven? Het lijkt eerder op gewoon geen zin daarin hebben.

Wat ik me trouwens wel afvraag, waarom schamen zoveel mensen zich nog voor abortus? Als ik dit zo lees is bijna iedereen voorstander van abortus. zou je tegen je kinderen die je wel wilde later gerust kunnen zeggen; jullie hadden nog een broertje of zusje kunnen hebben maar daar had ik toen nog even geen zin in enz. Waarom hoor je dat eigenlijk nooit?

Waarom zou je dat in godsnaam tegen je kinderen zeggen? Wat heeft dat nou weer voor toegevoegde waarde? Dat is hetzelfde als je tegen iemand zou zeggen wat heb jij een rotkop, onder het mom van: ik ben zo'n eerlijk persoon.

[-]

Maar het komt er wel op neer, die kinderen zijn wel gewenst. En die voor hun niet. Waarom zou je het je kinderen niet vertellen dan? en hoeveel mensen schamen zich wel niet voor hun abortus? Waarom?

[-]

Waarom wel? Omdat je over sommige dingen niet in het openbaar praat? Mijn buurvrouw weet ook niks over mijn sexleven en mijn kinderen straks ook niet, dus weet niet wat je hiermee nu wilt zeggen?