Jump to content

Recommended Posts

sunshine_girl

Ik ben katholiek, ben gedoopt heb mijn communie en vormsel gedaan. Maar we deden van huis uit niks met het geloof. Gingen eerste instantie alleen met Pasen/kerst naar de kerk. daarna alleen met kerst en vervolgens nooit meer.

Nu Doe ik ook niks meer met het geloof, mijn vriend evenmin. Hij moest vroeger met zijn vader elke week naar de kerk. Maar op den duur wilde hij niet meer. Is ook een keer met een vriendje mee geweest naar de jehova's. Maar dat vond hij helemaal niks en raar ook dat hun geen verjaardagen etc vierde (was hij overigens 8 ofzo).

Link to post
Share on other sites
  • Replies 61
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • Maresa

    10

  • Nina!

    5

  • Malibu

    4

  • Theia.

    4

Top Posters In This Topic

Ik ben niet gelovig opgevoed, ging naar een openbare school. Jan zijn ouders zijn wel gelovig opgevoed maar hebben en doen er niks mee. De kinderen zijn wel naar christelijke school geweest.

Wij geloven beide niet en zijn ook niet in de kerk getrouwd.

Wij hebben steven op een protestants christelijke school gedaan. We vinden het beide wel belangrijk dat hij meekrijgt wat voor geloven er zijn en wat erbij hoort.

Zr hebben bij hem op school ook week afsluiting en lezen stukjes uit de bijbel, leren liedjes. Vinden we beide prima. De school voelde voor ons goed en daar gaat het om.

Link to post
Share on other sites

@Thaia, bijzonder dat jullie dan samen 'mogen' zijn. Als jullie trouwen, mag dat wel zonder dat jij je bekeerd of dat hij eruit stapt? In mijn Jehovah tijd mocht je niet met iemand buiten het geloof om trouwen zonder dat de ander zou bekeren. Anders werd je dus verstoten of moest je er zelf uit stappen (kont op hetzeldde neer).

Link to post
Share on other sites

Officieel 'mag' het niet. Als hij zo enorm streng zou zijn zou het tussen ons ook niet werken. Stel dat we kinderen zouden krijgen weet hij ook dat ik ze zonder geloof wil opvoeden en daar is hij oke mee. Ook al zou hij niet meer naar meetings oid kunnen gaan is het wel waar hij grotendeels in blijft geloven. Tuurlijk.. hij zou het liefste iemand hebben die hetzelfde geloof had en ik andersom iemand zonder geloof, maar liefde he.

Ahwww, wat leuk Monyet!

Edited by Theia.
Link to post
Share on other sites

Ik vind het wel echt heel knap dat jullie dat zo kunnen. Het is niet een kleine afwijking of een nuanceverschil, maar gewoon totaal andere denkbeelden. Ik zou dat denk ik echt niet kunnen.

Link to post
Share on other sites

We zullen zien, haha. Ik doe er mijn best voor en ik wil het liever proberen en eventueel later (wel voor kinderen enzo) zeggen, jammer het werkte toch niet, dan het niet eens proberen :) Ik heb deze gevoelens nog nooit voor een ander gehad, dusja.

Maargoed, wel interessant om alle verhalen van iedereen hier te lezen!

Edited by Theia.
Link to post
Share on other sites
Sophisticated.

Ik ben gelovig en ook gelovig opgevoed. Mijn man is gelovig en niet gelovig opgevoed. Heeft vorig jaar besloten zich te laten dopen (in een bad, was zelfs voor onze kerk een nieuwe gebeurtenis).

Ben streng gereformeerd opgevoed. Hoedjes, rokken op zondag, 2x naar de kerk, oude taal en psalmen, geen tv op zondag.

Nu ben ik minder streng gelovig, maar kan sommige gebruiken Nog echt waarderen, zoals 2x per zondag naar de kerk (doe ik nauwelijks meer maar vind het wel mooi). Ik kijk nu tv op zondag en draag een broek. Maar mn hoofd zegt; liever een rokje aan op zondag en geen tv behalve wat ik echt wil zien.

Door mn geloof heb ik bepaalde psychologische denkfouten ontwikkeld door zwart-wit te denken, maar dmv bewust zijn daarvan kan ik er goed mee omgaan ;)

Ik ben heel blij met mijn opvoeding en wil mijn kind ook gelovig opvoeden.

Vroeger ging geloof meer om de vorm en handhaven van regels, nu is het meer de inhoud en beleving. Ik ga elke zondag naar de kerk, bid voor mijn eten, lees elke dag in een mooi boekje en ga naar een bijbelstudiegroep.

Mijn man was niet gelovig, zelfs erg koppig. Veel gedoe mee gehad; maar altijd geloofd dat het wel goed zou komen met ons. Hij is inmiddels ook gaan geloven. Ik heb hem nooit ergens toe gedwongen of een ultimatum gesteld.

Door de ziekte van mijn moeder (uitgezaaide kanker) ben ik meer gaan geloven. Geloof geeft mij rust, vertrouwen, geluk en dankbaarheid.

Mijn ouders hebben bewust gekozen voor een openbare middelbare school. Hierdoor kwam ik met allerlei mensen in aanraking en heb ik ook weleens gekke dingen gedaan. Ik ben heel blij dat ik niet bekrompen ben opgevoed maar juist als christen in 'de wereld' en niet alleen de christelijke wereld. Denk dat veel gelovigen die fout maken, isoleren.

Link to post
Share on other sites

Ik wilde hier nog op reageren maar vergat het steeds: mooi dat je zo je eigen weg hebt gevonden in het geloof! Ik herken dat wel bij mijn zusje.

Vraagje trouwens: laatst praatte ik aan de deur met Jehovah's getuigen. Even bijkletsen (ik kende hen nog) en toen ook best een goed gesprek gehad waaruit bleek dat ook zij het niet met alles eens waren binnen het geloof, zoals de ongelijkheid tussen man en vrouw (vrouwen mogen geen lezingen houden bijvoorbeeld).

Ervaren de gelovigen dat hier ook zo? Dat er dingen zijn waar je het niet mee eens bent maar dat je toch blijft geloven?

Ik kon dat zelf niet - misschien heel zwart-wit maar als ik er niet 100% achter sta, dan wil ik er niets mee. Maar misschien dat dat bij anderen wat genuanceerder ligt.

Link to post
Share on other sites

Apart om te lezen Sophisticated, dat ieder toch bepaalde ervaringen anders meemaakt. Ik ben gelovig opgevoed, communie, vormsel etc. Niet echt vaak naar de kerk maar wel af en toe. Ook naar een christelijke school geweest. Juist sinds het overlijden van mijn moeder (uitgezaaide kanker) ben ik helemaal klaar met het geloof en zou ik me het liefst direct uitschrijven bij de kerk. Heb er helemaal niks meer mee en zou ik niet voor de kerk trouwen en mijn kinderen ook niet dopen.

Link to post
Share on other sites

@Maresa: ik denk dat het voor veel mensen een groot verschil is of je gelooft in god en de bijbel, of dat je de interpretatie van een bepaalde kerk de juiste vindt. Voor mijn vader bestaat er bijvoorbeeld niet zoiets als de juiste manier om de bijbel te interpreteren en hij zal zich daarom nooit meer aansluiten bij een kerk. Dat neemt echter niet weg dat ie wel gelooft in god en de bijbel. Hij kan zich alleen gewoon niet 100% vinden in een bepaalde kerk.

Link to post
Share on other sites

Ervaren de gelovigen dat hier ook zo? Dat er dingen zijn waar je het niet mee eens bent maar dat je toch blijft geloven?

Ik heb nog nooit een christen ontmoet die alles uit de bijbel klakkeloos gelooft, laat staan 100% staat achter wat in zijn of haar kerk wordt verkondigd. Daar ben ik pas de laatste jaren achter gekomen en ik ken er een heleboel :)

Toch is dat denk ik ook waarom het mij niet 'trekt'. Ben wat dat betreft meer als jij, ik moet er 100% achter staan.

Link to post
Share on other sites
Ellentjah

Ja maar dat houd je denk ik altijd en overal.

Ook al ben je gelukkig getrouwd er zijn ook altijd wel minpunten aan je partner (perfectie bestaat immers niet?).

Daarnaast merk ik ook, stem je op een politieke partij kun je het ook niet altijd met alle standpunten eens zijn (tenzij je je eigen partij opricht bij wijze van).

Link to post
Share on other sites

Dat zou ik wel echt iets anders vinden Ellen. Dat je het met bepaalde standpunten wel of niet eens in een politieke partij dat snap ik en dat je niet alles even leuk vind aan je partner ook. Maar als pietje dingen tegen mij verteld waarvan ik denk dat het niet waar is dan zou ik de rest van wat ie zegt wel op z'n minst minder serieus nemen.

Link to post
Share on other sites
Ellentjah

Ja maar er is wel een verschil met dingen niet geloven of anders zien zeg maar.

In de bijbel staan ook verhalen over monsters met zeven hoofden, dat kun je klakkeloos aannemen, of juist niet of een tussenweg.

Laatst hadden wij daar een preek over dat er veelal ook met beeldspraak gesproken wordt.

En werd het heel mooi uitgelegd en leer ik er op een andere manier naar kijken.

Link to post
Share on other sites

Kennen jullie het boek 'geloven in een God die niet bestaat' van Klaas Hendrikse? Dat gaat over het verschil tussen het geloof bekijken vanuit het idee dat alles van in de bijbel staat letterlijk zo is (dus dat God net zo bestaat zoals een appeltaart bestaat, tastbaar en hier en nu in de tijd), en juist God meer zien vanuit hoe je hem ervaart (dus als iets in je ervaring, of tussen mensen, dat je vanuit hoe je bent opgevoed als God aanduidt). Dat geeft voor mij heel veel ruimte voor mijn eigen ideeΓ«n binnen 'het geloof' als instituut.

Edited by reendje
Link to post
Share on other sites

Ik had het daar met een collega over van de week. Die vertelde ook, dat hij dan wel eens in zichzelf dingen overdacht en dat dan god noemde. Maar dat noem ik dus gewoon over dingen nadenken.

Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now



×
×
  • Create New...